TOP 

von Ubbo Gerdes
 
Dat Seminar weer anstrengend west, bannig anstrengend. Man de Bedriev waar ik warken dee, schreev dat nu maal vör un daar muss ik mi an hollen. Um so mehr freude ik mi, dat de fief Daag Unnerricht nu bold vörbi weren. Twee Stünnen nochmaal good uppassen un ik harr dat schafft. Ik kunn ’t al heelnich mehr ofwachten, bold mien Froo un besünners mien Enkelkind, de lüttje Lisa weer in mien Arms to sluten, de bi uns in ‘t Huus wohnen dee.
Ik wull jüst mien Kamer verlaten un weer in de Seminarruum torügg gahn, as dat Telefon bimmeln de. „Wat nu denn, ’n Anroop, hier in ’t Hotel, un denn um Middag? Villicht mien Froo? Och nee, dat glöv ik nich, denn muss daar al wat besünners passeert ween, anners röppt de so licht um disse Tied nich an. Of villicht een ut uns Bedriev?“ Ik greep gau na dat Telefon. „Ja, Hallo?“ – „Wir haben sie in den letzten Tagen beobachtet“, hörde ik ’n Mannlüstimm seggen, „wenn sie nicht sofort unser Kind in Ruhe lassen und aus unserem Dorf verschwinden, dann passiert hier etwas schlimmes, darauf können sie sich verlassen, sie Schwein, sie! Und damit sie Bescheid wissen, die Polizei ist schon informiert!“ un do harr he ok al weer upleggt.
Wat harr dat denn to bedüden? Well wull mi daar denn wat anhangen? Ik hebb mi eerstmaal up de Beddkant sett un hebb nadocht. „Dat kann doch woll nich...sull daar villicht een menen, dat ik...?“ Ja, dat muss ja al.
Ik överleggde. Ja, ik bün elke Middagspaus ’n Stünnen spazeeren gahn un hebb mi denn alltied bi de Kinnerspölplatz up ’n Bank daallaten un hebb de lüttje Kinner bi ’t Spölen tokeken. Ja, so weer ’t. Un een lüttje Wicht harr mi dat daar besünners andaan. Dat kweem, wiel se anto so old weer as uns lüttje Lisa. Harr ok so ’n Wuschelkopp, so dunkelbruun Ogen un dat helle Lachen leet mi smaals an to Huus denken. Tominnst hebb ik mien Pläseer d’ran hatt, hör bi ’t Spölen totokieken. Ok hebb ik hör ’n paarmaal up de Schaukel hulpen, wiel se daar alleen nich up kweem. Ja, ik kunn mi allerbest besinnen. Frauke heetde se un  „Onkel, hilfst du mir wieder?“ hett se alltied al van wieden ropen wenn se mi sach. Weer ja ok nix bi west, oder?
Man - sull daar nu villicht een docht hebben, dat ik wat anners van dat Kind wull? Ik, waar ik doch so geern Kinner lieden mag? Ja, un vör ’n halv Stünnen weer ik ja nochmaal up de Spölplatz west. Un do weer de lüttje Frauke ok daar. Se weer ut de Schaukel fallen un harr sük bannig sehr daan. För mi weer do klaar, dat ik hör bedaren muss. Ik hebb hör in de Arms nomen un na hör Mama fraagt. Ja, ik wull hör na Huus bringen.
Man do is daar ’n Froo ankomen, un wo! Wat hett de ok noch an mi seggt? „Lassen sie sofort das Kind los!“ Ja, un denn sä se: „Komm, Frauke, ich bring dich nach Hause! Mußt nicht mit fremden Männern mitgehen!“ Ja, wenn ik so torügg denk, se hett mi dat Kind ja haast ut de Hannen reten. Un ankeken hett se mi, as wenn ik dat Kind ut de Schaukel stött harr.
‘n heel Sett hebb ik noch up de Beddkant seten. Sovöl langer ik nadoch, sovöl mehr wurr mi klaar, worum sük vandaag Minsken so verhollen könt. Blot dat de an d‘ Telefon„Swien“ an mi seggt hett, dat muss ik eerstmaal verknusen.

©    Ubbo Gerdes