TOP 

In Ihl is Poetendag. Ji weten al, „poeta - der Dichter“. De Poeten van Oostfreesland hebben sük hensett un versöcht, de Indrücken to verarbeiden, de se van de Klosterstee in Ihlow mitnohmen harren. Un een van disse Lüü bün ik. Also bün ik ok en Poet. Daarbi föhl ik mi heelneet so. 


‘’ geiht mi ok vööl beter as de arme Keerl, de – lööv ik – Carl Spitzweg maalt hett. De, de in sien Dackkamer up Bedde liggt un sük van sien grote Regenscherm beschermen lett – beschermen tegen dat Water, wat bi hum dör de Böön drüppt.  
Un an de Poetendag is ok mooi Weer, Sünntje schient, un wi sitten unner unse Partypavillon to vörlesen, Luise un ik. Un en paar anner Lüü lüstern.
Ik bün jüst bi mien Text, de heel neet recht passen will: „As Regen un Störm neet to Enne gungen, as de Dieken wegswemmt wurren un de Deeps un de Sloten overlepen ...“ Un denn wieder, as Focko in sien Wienfatt van de Dullert bit na Ihl swemmt wurr, mit Störm un Regen ...
Daar geböhrde dat Wunner: De Hemel wuss sotoseggen dicht van graue Wulken. Störm kwamm up, de unse Pavillon, as dat Dingerees heet, also uns Ofdack wegpuusten wull. Un wi dree, de d’r noch unner satten, sprungen up un hullen dat lichte Bauwark fast . Dat Ding was al haast en Meter umhoog flogen, up Padd na de Wulken.
Wi stunnen d’r noch unner to raadslaan, wo wi dat wall up de stenerge Grund fastsetten kunnen, dar gung dat Malöör ok al wieder. Mit de Regen. De full man so ut de Wulken nadaal, up uns Ofdack, unse moje blaue Pavillon. De eRgen full as ut en Teems, wuur denn ok noch van de Wind so unner dat linnen Dack dreven, dat unse Stohlen, unse Papieren, unse Kledaasch in een Ogenslag dörnatt wassen. Dröög was nix mehr. Ik ok neet.
Mien Büx was so mit Water vullsogen, dat se up Loop gahn wull, up Loop na unnern. Een Hand för ’t Schipp, ik meen de Pavillon, een Hand för de Mann, daar meen ik de Büx mit. Anners was ’t nettakkraat as up de „Gorch Fock“. Fraulüü wassen d’r ok bi, as up de „Gorch Fock“. Büx lösslaten, gung also neet. Man up anner Sied was’t ok weer good, dat Luise, as de Störm wat nalaten harr, gau in de Katakomben lopen un na unse Kulantjes kieken kunn. Man daar was nüms. De harren ’t sogaar in hör Bunker unner de Eer neet uthollen. Was dat daar ok noch to gefahrelk west? Se wassen doch wall neet in en Wienfatt wegswummen?
Na en hele Sett kwammen wi in ‘t Kloster-Café an Land un kunnen uns mit Kook un Koffje  upwarmen. Wa t’n Slump,  dat wi neet wegswemmt wurren. So bün ik neet to Dode verklöömt un ok neet in dat Fatt begraven, as Focko van Torum vör en paar hunnert Jahr.
Ik sitt weer in de Warmte van mien moje Wohnen un frei mi up en anner Poetendag. 
Of ik bit daarhen wall en echte Poet worden bün, so mit Dackkamer un Scherm?
Un viellicht mit en Keers in Stee van en Neonlücht in de Schrievdischlamp?