TOP 

* 13.11.1943 in Holtgast in 't Harlingerland, en Kuntrei woor platt snackt word, 10.02.2017 overleden. Se leevt al Jahren in Nörden, woor platt proot word!
De Spraak in hör Geschichten un hör Gedichten hett van elker Tungenslag wat. Man dat is nettgliek un deit de Saak keen Afbröök an. Se is Oostfrees un hett 'n Bült Pläseer an hör Moderspraak, un hoopt dat se hüm up disse Wies Stöön geven kann, umdat he nich vergeten word. Siet 2011 is se Lidd van de Warkkring.

Se schrifft för: de Nörder Kurier, de Anzeiger för Harlingerland, dat Oostfreesland-Magazin, de  Oostfreesland-Kalenner, de Diesel, dat Leesbook för Kinner, Anthologie „Verzettelt“ un „Ihlowsionen“. Siet 2009 gifft dat en CD mit plattdüütsk Geschichten, mit Musik dorto van Edda Liebermann.


Leesproov

 

Woorden Loop

Ut Knüppels
up hör  Levensweg
is en lüttjen Hütt worden.

Boven de Döör steiht:
„Woorden Loop“

Faaktieds
is se  in disse Hütt,
schrifft

Geschichten...Gedichten
beden Gedanken en Stütt:
Maal pläserelk, vull Leven,
maal de Düpd
van Nehmen un Geven!

De Hütt
is för Gedanken en Tohuus,
en Schuul, en Stee to verwielen;

Mood un Twiefel,
Lecht un Dunker

sünd to Gast,

kaamt un gaht:
Gedanken in Bookstaven blieven.

 

Up Jagd

He hett haast keen Tied
hollt Vördräg, diskuteert.

In Huus sünd se to veert.

Arbeiten deit he mit grote Fliet
schickt jung Minsken in de Welt.

Vermögen dat tellt!

Tegenpartee, egen Kinner,
de Kopp is an 't Ringen,

s'nachts bi de Boken
köst Kraft.

Will he 't dwingen?

Löppt daagsöver in Drafft,
hett haast keen Tied;

reselveert, mitunner
mit Bliedskopp

streevt he na mehr.

Will he 't dwingen
up Jagd na de Ehr?


För’t Ohr 

Middag is dat, un de groot Stadt is vull Minsken. Ieverg geiht dat to, middent in d' Schofftied. Ok de jung Froo hett dat leep drock.  An de frisk Luft mutt se, tominnst för en paar Menüten. In twee Stünn is se weer up Sendung.
Man nu will se gau wat eten, even so tüskendör. De Dag is wat grau un kold. Evkes buten sitten, wat se anners so geern deit, is vandaag nich mögelk. Dat slagt all so'n beten vör sük hen un se söcht sük en Stee in dat lüttje Caffee, an de Eck, tegenöver van de oll Kark, de mit sien machtige Toorns van wieden to sehn is.
Haast all Disken sünd besett'. In en Winkel sitt een Mann alleen. Sien groot Hund, so ’n örnliken Bellmer, liggt unner de Tafel. Se froggt, of hüm dat wat utmaakt, wenn se sük even an sien Disk daallaten deit. He kickt blot 'n Ogenslag anhoog un meent: „ Nehmen's Platz, ik freu mi över en beten Sellskupp“. De Hund luurt unner de Disk weg, kickt de Mann an, kickt de junge Froo an, un denn sett’  he sük up sien Achterbenen, haast so, as wenn he nu uppassen mutt, tohören mutt. Sien Heer dütt mit een Handbewegen an, dat 't all in Rieg is.

 De Kellnerske kummt nettakraat vörbi, un de jung Froo bestellt sük en groten Teller Salat, man noch in de Moment reselveert se sük um, gau, un seggt: „Lever een jentigen Salatteller un een Schöttelke Soop daarto!“ Denn klingelt hör Handy. Se kraamt dat ut de Taske, klappt dat open, drückt mit hör lang Fingers up de Tasten un meent an de Mann: „Dat mutt nu even töven, t’ is Middag!“
„Mojen Stimm hebbt se“,  fangt de Mann  een Prootje an, as se al vör hör Salat sitt to eten. Denn meent he an sien Disknahberske, dat hüm hör Stimm bekannt, binah vertroot vörkummt, of dat mögelk is…
Egentlik will se sük nich unnerhollen bi de Mahltied, lever  sük up hör Wark besinnen, wat noch vör hör liggt. Man denn denkt se, en Happke eten, villicht blot’ n paar Woorden wesseln, waarum nich…
Mach ok wesen, dat de Unrüst, de Anspannung van hör affallt,un se vertellt hüm, dat se glieks weer in' t Radio to hören is, un froggt, of dat angahn kann, dat he de Sender snamiddaags woll 'n Maal anhett? Of he villicht ok maal an de Wekenenn Radio hören deit, wenn se dat över Boken hett un över de Schrievers?
„Mitunner“, gifft he to Antwoord, „ik leev van 't Tohören, umdat ik haast nix mehr sehn kann. Mien Hund helpt mi unnerwegens, un in mien Wohnen“. „Oh, denn is hör Dag seker wat langdrahderg mennigmaal, un eensaam, of luurt in Huus well up hör ?“ will se nu weten.
„Dat  nich, un an d' Wekenenn,  denn much ik, tominnst af un an, woll wat mehr unner 't Volk.  Aver Langwiel kenn ik nich, ik hebb 'n riesigen Platensammlung“, vertellt he,  „un in d' Week hebb ik allmetts todoon as Klaveerstimmer!“
„So 'n Tofall aver ok“, meent se, „bi mien Klaveer door dürt ok maal well tolüstern, of 't  all in Rieg is, na de lang Fohrt dwars dör Dütskland. Kann ik hör Deensten hüren?“

Se protjen noch en Settje, denn hört se de Klock van de Toorn slaan un röppt haast in 't Losgahn: „Dat weer moi, mit hör an een Tafel. Man nu mutt ik wat doon, se weten ja,  för 't Ohr !“

Mit en lichten Tree löppt se över dat stubberg Plaster in Richtung Studio...

He kann hör flott Gang nich sehn, man hör lesde Worden gahn hüm dör de Kopp, un he flüstert sien Hund to: „Mooi, so as se dat seggt hett… wat doon…  för’t Ohr!“

 

Urlaubstied

Up de  Geburtsdag van Tant’ Regine truff sük de heel Famielje. Umdat de Gebuursdag dit Jahr up en Weekenenn fallen de, kwemen ok Vedders, Kusins un Bekannten, ok wenn se nich besünnert nögt weren. Na en Settje wurr bi Tee un Kook över de Urlaubsplaneree snackt. Besünners de jungerder Lüü vertellen waar se so henfohren of flegen wullen.
De een Partie fohr na Sweden mit beid Kinner und door truffen se sük up en lüttjen Insel mit 'n anner Poor. Dat Beddgood mussen se sülvst mitbringen, un de Ferienwohnens, dat weren man  lüttje Holthüüs, mit jentig Kamerkes daar in. Tegen Müggen nehmen se  ok genoog mit, un överhoopt se freuen sük düchtig. De een Kusin vertell denn, dat se in d' Sömmer nich wegfahren dee. Se harr de Nordsee-Küst vör de Huusdöör, un wenn se wull, kunn se jeder Dag up en annern Insel fahren un s'avens noch in hör egen Bedd slapen.
„Man dat is doch keen richtigen Urlaub, immer weer na Huus, denn lehrst doch keen anner Volk kennen“, settde do de Vedder ut de Lüneburger Eck daartegen, un en beten stolt keem d’r achter an: „Wi flegen na Amerika, sodraa as mien Greta Ferien kriggt. Uns Scholen sünd dit Jahr temelk laat an de Rieg.“
„Door sull dat verlenen Jahr doch al hengahn, mit jo Kinner tosamen. Waarum hebbt ji door so lang mit töövt? Is jo door wat tüsken kamen?“kweem de Fraag van Tant Regine hör Süster Elise, de oll Hekelteev, de noch alltied en besünners good Gedächnis harr, wenn dat um Saken gung ut fröher Tieden, of över anner Lüü. „Tja, door wunnerst di, dat ik dat noch inthollen hebb, aver mien Bregenpann“, un doorbi ticker se sük an de Kopp, „door is noch keen Schöör an!“ keem d'r prompt achteran.

„Tant' Elise, du büst ja ok keen Oldie, so flott as du weer utsüchst vandaag. Man nu laat mi man even vertellen, wat uns door lesd Jahr tüsken kamen is. Eerst weer dat ok so, dat uns dat mit Kinner, un in Amerika en Wohnwagen hüren, un denn noch 'n Dag of wat in New York blieven, vöölsto düür wurr.
Un denn, an een Sönndagvörmiddag, so bi ’n 11Ührtje, seten wi weer to reken, hen un her, un rüggels un vörgels, as tomal dat Telefon klingeln dee. Greta un uns beid Jungens hungen  noch mit Iever över de Landkart, as ik vull Bliedskopp na de Telefoneerderee in uns Wahnköken lopen dee, un luuthals reep, dat uns Reis nu reddt weer, un doch losgahn kunn! Waarup mien Greta denn fragen de, wuso? Tja un do harr ik al en Fehler maakt. Tant' Leni, see ik, dat is Greta’s Arvtant, is unverwachts stürven. So un genau do weer d' Katt 'n Hex!
Van wegen de Pietät…, kreeg ik do wat to hören un dat sowat heel unschickelk weer, un de ganze Amerikatrip is in 't Water fallen.
Man för dit Jahr hett sük dat mit de Pietät leggt. Nu flegen wi ennelk,  un wi könen sogaar noch en beten bi d’ Sied utgahn na Kanada, un hebbt ok noch mooi Stree (Taschengeld) för ’n heel bült Mitbringsel!“